|
جنگ نابرابر حسين و يارانش در مقابل نيروی نظامی امپراطوری نوپای اسلامی به رهبری یزيد پسر معاويه در تاریخ 30 سپتامبر و 681 سال پس از ميلاد مسیح در محلی در بين النهرين با نام باستانی نينوا اتفاق افتاد اين نبرد را می توان از عجيبترين برخورد های نظامی تاريخ دانست چرا که طرف ضعيفتر با علم به عده اندک نيرو و احتمال قطعی شکست تسلیم نشده و از ابتدای صبحگاهی که بعدها به عاشورا (به معنی دهم) معروف شد به تحريکات نيروی مخالف پاسخ نظامی داده و تا آخرین نفر مقاومت مينمايد گويی حسين این را می دانست که پيروزی شورشی که بر پا کرده است قطعی خواهد بود و اثری عظيم در تاريخ جهان خواهد گذاشت چنانکه تمام افرادی که در مقابل او جنگيدند پس از مدت اندکی بدست مختار بن عبيده به شکل دهشتناکی به قتل رسيدند و امپراطوری بنی اميه در کمتر از چندين دهه بعد بدست شورشيانی که خود را از اقوام پيامبر اسلام می دانستند نابود شد حسین در تاریخ جهان اثری انکار ناپذير گذاشت چنانکه هنوز پس از گذشت 1321 سال از آن واقعه سالگردهای با شکوهی در منطقه خاور ميانه برای حسين و یارانش برگزار می شود و در طول اين اعصار همواره سرمشقی از فداکاری و از خود گذشتگی برای انقلابيون و آزادگان جهان بوده است ماربين ( شرق شناس آلمانی ) میگويد حسين با قربانی کردن عزيرترين اعضای خانواده خود و اثبات مظلوميت خود به دنيا درس فداکاری و جانبازی آموخت و علامه طنطاوی ( از دانشمندان اهل سنه) می گويد داستان حسين عشق آزادگان را به فداکاری در راه خدا بر می انگيزد و استقبال از مرگ را بهترين آرزوها به شمار می آورد همچنانکه ماهاتما گاندی تصريح می کند که الگوی مبارزه او با استعمار جنبش حسين بوده است و من هرگاه به اين موضوعات و عينيات نگاه می کنم می گويم آری حسين زنده است سروده زير سه بند از ترکيب بند بلند و بسيار شور انگيز دوازده بندی محتشم کاشانی شاعر دربار شاه طهماسب صفوی است که در سال 1750 ميلادی در رثای امام حسين سروده شده است از اين اشعار مکرر تقليد شده ولی هيچکس نتوانسته است برتر از آن بسرايد و اين مرثيه تا به امروز لطف خود که ناشی از صفا و صداقت حقيقی آن است از دست نداده است |
|
بند یکم باز اين چه شورش است که در خلق عالمست باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است باز این چه رستخیز عظیمست کز زمین بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظمست این صبح تیره باز دمید از کجا برو کار جهان و خلق جهان جمله درهمست گویا طلوع می کند از مغرب آفتاب کاشوب در تمامی ذرات عالمست گر خوانمش قیامت دنيا بعید نيست اين رستخیز عالم که نامش محرم است در بارگاه قدس که جای ملال نیست سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند گويا عزای اشرف اولاد آدمست خورشید آسمان و زمین نور مشرقين پرورده کنار رسول خدا حسين
|
|
بند چهارم بر خوان غم چو عالميان را صلا زدند اول صلا به بسلسله انبيا زدند نوبت بر اوليا که رسيد آسمان تپيد زان ضربتی که بر سر شير خدا زدند پس آتشی ز اخگر الماس ريزه ها افروختند و در حسن مجتبی زدند وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود کندند از مدينه و در کربلا زدند و ز تيشه ستيزه در آن دشت کوفيان بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند پس ضربتی کز آن جگر مصطفی دريد بر حلق تشنه خلف مرتضی زدند اهل حرم دريده گریبان گشوده مو فرياد بر در حرم کبريا زدند روح الامين نهاده به زانو سر حجاب تاریک شد ز ديدن آن چشم آفتاب
|
|
بند نهم اين کشته فتاده به هامون حسين توست وين صيد دست و پا زده در خون حسين توست اين نخل تر کز آتش جانسوز تشنگی دود از زمين رسانده به گردون حسين توست اين ماهی فتاده به دريای خون که هست زخم از ستاره بر تنش افزون حسين توست اين غرغه محيط شهادت که روی دشت از موج خون او شده گلگون حسين توست اين خشک لب فتاده دور از لب فرات کز خون او زمين شده جيحون حسين توست اين شاه کم سپاه که با خيل اشک و آه خرگاه زين جهان زده بيرون حسين توست اين قالب تپان که چنين مانده بر زمين شاه شهيد ناشده مدفون حسين توست چون روی در بقيع به زهرا خطاب کرد وحش زمين و مرغ هوا را کباب کرد
|